Barbie eta untxi baten nekropsia eszenatoki gainean aurkeztuz, Javier Liñerak antzerkia erabiltzen du, ez bakarrik azken arte gisa, baita kolpatzeko, gogoratzeko, nahasteko, duintzeko… tresna gisa ere. Eszena krudelak lortzen ditu, bai­na ez desatseginak. Gogorrak, baina gomendagarriak. Eta zora­garri idatzita eta planteatuta dra­maturgikoki. Maskulinitatearen dekonstrukzioaren ideiatik abia-tzen da obra. Maskulinitate berezi bat, pertsonaiarena berarena, mundu osoan eraldatzen dena.

Piezan identitateari buruzko gal­derak planteatzen dira, zer den maskulinoa eta zer ez, nola erai­kitzen den, zer den bitarra, nola irakurtzen diren gure gorputzak.

Piezak aurrera egiten du txikitatik maskulinoa izateari buruz dugun ideiaren eraikuntza-azterketa ho­netan. Baina ideia horrek haustura izango du genero-rolen hierarkia lausotuko da.